یه دلنوشته ی ساده :

چند وفتیه از کنارش که رد می شم یا داره حیاطو آب می ده یا داره برگای درختا رو جارو می کنه ... نه هنوز مطمئنم که تابستونه و پاییز نیومده و حتی برگی نیست که از حیاط جارو کنه.   چند روزه وقتی صدام می کنه تا میام جواب بدم دیگه خیلی دیر شده و همه ی کاراشو کرده .... از اون دوشنبه کذایی که ویلنم گذاشتم کنار و ویلن سل یکی بچه های گروه و دستم گرفتم انقدر سیم هاش کلفت بود هنوز احساس می کنم روی انگشتای سمت چپم خط کشیدن یا به اره خالیش کردن ... آخه چه کاری بود ... از وقتی که دیدم نفس ندارم تا با فلوت کلیدار یا کلارینت کار کنم تصمیم گرفتم ساز بعدیمو فلوت کلیددار انتخاب کنم....

از اون روز که هوس بستنی چمن تو نیاوران با طمع توت فرنگی و طالبی کردم اون دستگاهی که این دو رنگ با هم میداد خراب شده ...  از اون چهارشنبه شب کذایی که ماه و تو آسمون ندیدم احساس می کنم هنوز چهارشنبه تموم نشده ...

از اون روزی که دیدم تو کوچمون و سه بار آب پاشی می کنن که هوای خنک پر درخت خیابان کماسایی مخصوصا کوچه ی کاوه تک باشه دلم می سوزه برای اونایی که همون آب چاهی که ما ( ما که نه ۳ تا سرایدار ) آب میدن و هم ندارن ....

از اون روزی که تو پارک نشته بودم هایپ می خوردم اون موقعه آقاهه به هایپ یه جوری نگاه می کرد پارک تو گلوم گیر کرده ......

از اون روزی که اون کفش کالج آبی نفتیا که به مانتوی جدیدم می خورد و سایز پای منو نداشت از سایز و شماره و هر چی که توش ۳۶ داره بدم اومده ....

از اون روزی که نوتلا ها تموم شده نمی دونم باید چه احساسی داشته باشم

از اون روزی که دیدم موهام انقدر بلند شده که وقتی دم موشی می بندمشون اندازه ی مو های طبیعی یه انسان بالغ می شه هی موهامو عین بچه های دبستانی تو خونه با پاپیون دم موشی می بندم مامانمم می گه خیلی بهت میاد ...

از اون روزی که دیدم صدای بوق ماشین قراضه ی بغل دستی مون تو اتوبان همت انگاهر کیک یزدی تو گلوش گیر کرده احساس می کنم کیک یزدی های رو میز چپ چپ نگام می کنن

از اون روزی که انقدر دارم احساس می کنم ، دیگه هیچیو احساس نمی کنم